Czasy saskie w kulturze polskiej
Dwa nurty kultury
* szlachecki - rodzinność
* magnacki - wzorowany na dworach zachodniej Europy
Cechy kultury dworskiej (magnackiej)
* umowność, konwenans życia towarzyskiego
* hedonizm pod przykrywką etykiety dworskiej
Sytuacja kościoła
* triumf kontrreformacji
* instytucja coraz bardziej sprymityzowana, zgnuśniała
* gromadzenie ogromnej liczby ludzi w klasztorach
Sytuacja polityczna w Polsce
* przywileje dla szlachty
* elementy państwa policyjnego, niewygodni i zbuntowani byli usuwani z tego
świata
* chęć wzbogacenia się Sasów kosztem Polaków
* dwór był bardzo rozpolitykowany
W czasach saskich w Polsce panowali Wettini - August II Mocny, August III. Byli
oni związani z Saksonią (byli tam władcami). Polska była dla nich tylko
spichlerzem i armią potrzebną w czasie zagrożenia Saksonii. Elekcyjni królowie
Polski nie byli Polakami. Władcy ci władali Polską despotycznie, utrzymywali
społeczeństwo w ryzach pozornego spokoju.
Sytuacja kultury w Polsce
Żaden wzór nie pojawia się wśród kultury obyczajowej, szlacheckiej, dworskiej
lub kościelnej. Kultura literacka i piśmiennicza nie miała możliwości rozwoju.
(Władcy woleli teatry i opery niemieckie oraz inne rozrywki.) Wartością stał
się przepych, luksus, zbytek bez wartości artystycznej (nagromadzenie ozdób
tworzyło zwykły kicz). Nastąpił upadek gospodarczy kraju (poza dworem) a to
spowodowało kiepskie warunki do rozwoju kultury artystycznej. Nie było
środowiska, które mogłoby zająć się mecenatem artystów.
Oblicze sarmatyzmu
W czasach saskich zmieniło się oblicze sarmatyzmu. Na początku był on
pozytywny, potem jednak stał się synonimem prymitywizmu i skrajnego zacofania.
Szlachta obdarowywana nowymi przywilejami traciła patriotyzm, stawała się
zadufana w sobie.