Borowski Tadeusz
Prozaik, poeta, publicysta. Dzieciństwo spędził na Ukrainie. Jego rodzicom,
represjonowanym przez władzę radziecką (matka zesłana na Syberię, ojciec w
łagrze), udało się w 1932 r. wrócić do Warszawy.
Podczas okupacji pracował jako stróż nocny i uczył się na tajnych kompletach. W
1943 r. został aresztowany z narzeczoną, Marią Rundo, i oboje znaleźli się w
Oświęcimiu. W obozie korespondował z Marią i opiekował się nią, a nawet
zrezygnował z lżejszej pracy w szpitalu (gdzie zatrzymano go po przebytej
chorobie), ażeby ją widywać. Później znalazł się w Dachau, gdzie ciężko
chorował i gdzie doczekał wyzwolenia.
Wrócił do kraju, ożenił się z Marią i brał czynny udział w życiu literackim.
Wstąpił do partii i chociaż jego proza została na zjeździe szczecińskim Związku
Literatów Polskich publicznie potępiona, w latach 1949-1950 pełnił funkcję
referenta kulturalnego w Berlinie Wschodnim. W 1951 r. umarł śmiercią
samobójczą.
Twórczość jego stanowią wiersze "Gdziekolwiek ziemia..." (1942) oraz
opowiadania, wydane w tomach: "Pożegnanie z Marią" (1948) i "Kamienny świat"
(1948) - wstrząsający obraz człowieka zlagrowanego.