Poezja czasów niepoetykich
W pozytywizmie poezja stała się mniej popularna. Pojawiły się gatunki
prozatorskie, epickie. Uważano, że są one lepiej zrozumiałe i lepiej mogą
służyć agitacji haseł pozytywistycznych.
Poezja Adama Asnyka - twórcy z pogranicza romantyzmu i pozytywizmu
Adam Asnyk uważany jest za jednego z pierwszych twórców polskich erotyków i
liryki miłosnej. Nawiązywał on do Petrarki i jego sonetów.
"Do_młodych"
Pierwsze wersy i nie tylko są związane z scjentyzmem. Nie wolno jednak
zapominać o przeszłości. Przyszłość ma być doskonalsza. Przeszłość jest
podstawą do rozwoju. Próba tworzenia pomostu pomiędzy tym co było a tym co
będzie. Poeta odnosi się z szacunkiem do przeszłości. Zachowany jest dla niej
pewien kult. Mowa jest o ciągłym doskonaleniu się świata. Młode pokolenie ma
obowiązek doskonalenia świata.
"Daremne_żale"
Adresatami tych słów są epigoni romantyzmu ci, którzy zatrzymują świat w biegu,
złorzeczą, że nie pasuje on już do ich konserwatywnych poglądów. Należy dążyć
do doskonalenia się. Ci, którzy nie dążą do postępu są martwi.
"Karmelkowy_wiersz"
Ukazuje on, że młody człowiek wszystko widzi w pięknych barwach, także miłość.
Przedstawiona jest kobieta jako obiekt westchnień i uczuć. Nieprzystosowalność
wyobrażeń do emocji towarzyszących miłości.
"Nad_głębiami"
Jest to cykl sonetów. Jest to próba połączenia filozofii romantyzmu i
pozytywizmu. Twierdził, że są epoki burzy i naporu oraz ciszy i spokoju. Są one
cykliczne i tak już musi być.
Maria Konopnicka
"Rota"
Podmiot liryczny, czyli Maria Konopnicka składa przysięgę na wierność swojej
ojczyźnie. Nawołuje naród do walki o niepodległość i o wiarę. Wiersz ma wymowę
patriotyczną ale i kulturową. Według poetki istnieje bowiem więź między
tradycją niepodległościową i wiarą chrześcijańską. Stąd też bierze się refren:
"Tak nam dopomóż Bóg".
"Contra_spem_spero"
Wbrew nadziei mam nadzieję. Treść wiersza stanowi refleksję podmiotu
lirycznego, który pomimo, że stracił nadzieję nadal w coś wierzy. Jest on
bowiem jak ślepiec, który choć nie widzi podnosi oczy w niebo i wierzy, że co
dzień wschodzi promienne słońce. Podmiot liryczny jest patriotą. Wierzy on w
swój naród, który choć jest już pogrzebany, w mogile nadal ma jeszcze szansę na
poprawę. Nadal wierzy i ma świadomość narodową. Podmiot liryczny wierzy w
możliwość powrotu narodu do poprzedniego stanu, do czasów świetności, a jego
słowa niosą z sobą trochę optymizmu i wiary w poprawę, o czy świadczą końcowe
wersy wiersza: "
Contra spem spero". I w magii głębi czuję życia dreszcze. I
ufam jeszcze.