Antonin Vivaldi

Dodał: ~gość
Data dodania: 18 kwietnia 2001
Średnia ocen: 4,1
Oceń: (dno)  0     1     2     3     4     5     6  (super)

» Skomentuj prace
» Zgłoś naruszenie regulaminu / plagiat
Vivaldi

Kapłan Baroku





Życie Antonia Vivaldiego



Antonio Vivaldi wiódł - mówiąc najoględniej - nietuzinkowy żywot. Zwany dla
swych jaskrawo rudych włosów czerwonym księdzem, zawsze bardziej interesował
się muzyką i romansami niż kościołem. Przyszedł na świat w Wenecki w 1678 r.
jako syn cyrulika i zarazem skrzypka w orkiestrze przy kościele św. Marka. Nie
cieszył się dobrym zdrowiem. Od najmłodszych lat trapiły go chroniczne
dolegliwości przypisywane błędnie słabości serca, astmie. Talent muzyczny
Vivaldiego objawił się bardzo wcześnie. Już jako dziecko Antonio często
zastępował ojca w orkiestrze katedralnej. To tutaj przesiąknął duchem muzyki
weneckiej, która później wywarła znaczący wpływ na jego własną twórczość.

Kapłaństwo



Mając 14 lat, z woli ojca zaczął się przygotowywać do służby kapłańskiej.
Został wyświęcony w 1703 r. w wieku 25 lat. Do głównych zajęć młodego kapłana
należało odprawianie mszy świętej, co oznaczało głośne śpiewanie lub
intonowanie psalmów niemal przez godzinę bez przerwy. Wkrótce okazało się, że z
powodu słabych płuc Vivaldi nie jest w stanie temu podołać i po niespełna roku
został z tego obowiązku zwolniony. Bez przeszkód poświęcał się natomiast
swojemu drugiemu zajęciu - nauczaniu muzyki w Ospedale della Pieta w Wenecji.
Była to instytucja zajmująca się kształceniem osieroconych dziewcząt i
młodocianych prostytutek, w której Vivaldi zajmował stanowisko nauczyciela gry
na skrzypcach i dbał o instrumenty. Ponadto komponował dla swych podopiecznych
utwory przeznaczone na cotygodniowe recitale orkiestry szkolnej, z których
dochody zasilały kasę sierocińca. Vivaldi spędził w Ospedale 12 szczęśliwych
lat. Dziewczęta uwielbiały go za szarmanckie maniery, a on z właściwym sobie
wdziękiem odwzajemniał ich sympatie. Był urodzonym ekstrawertykiem i chętnie
zwracał na siebie uwagę otoczenia. Wydaje się, że przezwisko "czerwony ksiądz"
charakteryzowało nie tylko jego ognistą fryzurę, ale również gorący
temperament.

Rosnąca sława

Cotygodniowe koncerty publiczne Vivaldiego prowadzone przez niego osobiście i
wypełnione jego repertuarem stanowiły najważniejszy element muzycznego życia
Wenecji oraz wielką atrakcję dla turystów. Vivaldi z czasem zaczął sobie zdawać
sprawę z rosnącej popularności i sławy kompozytorskiej. Natychmiast postanowił
to wykorzystać. Po pierwsze, udał się do znajomego wydawcy z Amsterdamu,
stosującego bardziej zaawansowane niż we Włoszech techniki druku materiałów
muzycznych. Sprawniejszy druk oznaczał większy nakład, a to z kolei dawało
nadzieję na większą sprzedaż i wyższy zysk. Po drugie zajął się wyłącznie
operą. Pierwsza z nich, "Ottone in Villa", została ukończona w 1713 r. Wkrótce
potem wystawiał swoje kompozycje w teatrach całych północno-wschodnich
Włoszech. Niestety, długie podróże nie mogły się spodobać jego pracodawcom w
Ospedale. Aby rozwiązać ten problem, w 1723 r. zostało zawarte porozumienie:
Vivaldi uzyskał zgodę przełożonych na opuszczenie sierocińca i swobodne
rozwijanie kariery muzycznej pod warunkiem, że co miesiąc dostarczy dwa
koncerty i zajmie się osobiście ich wystawieniem, o ile akurat będzie w
Wenecji. Vivaldi pracował szybko: koncert powstawał w dzień, opera-w tydzień. W
tym okresie kompozytor zarobił - i wydał - mnóstwo pieniędzy, ale nadal nie
ustawał w staraniach, aby jeszcze bardziej pomnożyć swoje dochody. Uznał na
przykaład ,że bardziej opłaci mu się sprzedaż partytur bezpośrednio do klienta
z pominięciem wydawcy. Za koncert żądał jednej gwinei (dzisiaj wartość 315 zł.)
Nieoczekiwanie władze kościelne zaczęły głośno protestować wobec zbyt
swobodnego stylu życia kompozytora. Vivaldiemu stawiano głównie zarzuty natury
moralnej. Jako kapłan powinien stanowić wzór powściągliwości i obracać się
głównie w męskim towarzystwie. Tymczasem w związku ze złym stanem zdrowia, pod
pretekstem potrzeby ciągłej opieki Vivaldi zamieszkał wspólnie ze znaną
śpiewaczką sopranową Anna Giraud, oraz jej siostrą Padliną. O ile w opinii
ogółu połączenie kapłaństwa z zawodem kompozytora i muzyka dawało się wyjaśnić
i zaakceptować o tyle nietypowy jak na duchownego związek z dwiema kobietami
wzbudzał podejrzenia i wywoływał plotki. W 1737 r. w kraju nasiliły się głosy
oburzenia przeciw moralnemu rozluźnieniu wśród kleru. Na fali tych nastrojów
arcybiskup Ferrary zabronił Vivaldiemu wstępu do miasta, w którym kompozytor
starał się o posadę dyrektora opery na cały sezon. Jako przyczynę podano jego
związek z Anna Giraud oraz niemożliwośćią odprawiania mszy.
Piećdziesięciodziewięcioletni Vivaldi na próżno zaprzeczał zarzutom,
usprawiedliwiając swe postępowanie względami zdrowotnymi. Wkrótce jego
popularność zaczęła gwałtownie maleć. Około 1740 r. gust publiczności weneckiej
znacznie się zmienił, a muzyka Vivaldiego znalazła się poza głównym nurtem
wydarzeń muzycznych. Kompozytor udał się do Wiednia w nadziei, że uda mu się
zainteresować swoimi nowatorskimi pomysłami cesarza. Na dworze spotkał się
jednak z bardzo chłodnym przyjęciem. Stary i schorowany, uległ "wewnętrznemu
zapaleniu" i zmarł w Wiedniu 28 lipca 1741 r. w biedzie i zapomnieniu.
Urządzono mu prosty pochówek w nieoznakowanej mogile na przyszpitalnym
cmentarzu. Pogrzebowy dzwon uderzył kilka razy, w kondukcie znaleźli się tylko
zatrudnieni przy pogrzebie karawaniarze, a sześciu małych chórzystów odśpiewało
"Requiem". Taki sam pogrzeb miał Mozart 50 lat później. Dorobek twórczy
Vivaldiego (m.in. ponad 450 koncertów i 45 oper) okazał się prawdziwie
imponujący. Mimo entuzjazmu i osobistego zaangażowania kompozytora w sprzedaż
partytur, tylko część kompozycji została opublikowana za jego życia. Resztę
prac odkryto dopiero po śmierci Vivaldiego. Wtedy też ostatecznie ustaliła się
jego pozycja w panteonie największych kompozytorów. Radosny, żywiołowy styl
Vivaldiego w połączeniu z nowatorskim podejściem do muzyki okresu baroku,
zaowocował oryginalną twórczością, która przenosi nas w przeszłość i odkrywa
przed nami urok bogatego i barwnego świata osiemnastowiecznej Wenecji.







KALENDARIUM



1678: 4 marca - narodziny Antonio Vivaldiego w Wenecji

1692: Rozpoczęcie edukacji przygotowującej do służby duszpasterskiej

1703: święcenia kapłańskie, objęcie posady nauczyciela muzyki w Ospedale della
Pięta

1705: Pierwsze publikacje-Trio Sonatas, op. 1

1713: Powstanie pierwszej opery "Otone in Villa"

1725: Publikacja zbioru koncertów op. 8 zawierających "Cztery pory roku"

1737: Zakaz wstępu do Ferrary, zmierzch popularności we Włoszech

1741:Wyjazd do Austrii w poszukiwaniu nowych zamówień, śmierć 28 lipca w
Wiedniu

Największe dzieła



Opery

Bajzet ("Tamerlano")

Catone in Utica

Dorilla in Tempe

La Fida ninfa

II Giustino

Griselda

Incoronazione di Dario

Olimpiadę

Orlando finto pazzo

Orlando furioso

Ottone in villa

Tito Manlio

La Verita in cimento





Utwory instrumentalne

12 koncertów L'Estro armonico (uniesienie harmonii) op. 3

12 koncertów skrzypcowych La Stravaganza , op.4

12 koncertów skrzypcowych op. 8 (w tym Cztery pory roku)

11 koncertów skrzypcowych w tym jeden-Lira-na dwoje skrzypiec, op.9

6 koncertów fletowych op. 10

5 koncertów skrzypcowych oraz 1 na obój op. 11

5 koncertów skrzypcowych op. 12





Publikacje pośmiertne

nr 8 c-moll "Patetyczna", op.13

10 sonat na wiolonczelę

28 sonat na skrzypce

4 sonaty na flet

60 koncertów na instrumenty smyczkowe

170 koncertów-sinfonii

7 koncertów na altówkę miłosną

7 koncertów na wiolonczelę

9 koncertów na flet

14 koncertów na obój

40 koncertów na fago



Box reklamowy - zainteresowany?
Dodaj ściąge »

Komentarze

koko 28 grudnia 2008, z IP: 94.254.179.170     Zgłoś komentarz do skasowania
czemu taka krótka praca!!!!!
Użytkownik publikuje komentarze i opinie wyłącznie na własną odpowiedzialność. Właściciel Serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez użytkowników na łamach Serwisu.
Czas generowania strony: 0.0026 sekund.