Bolesław II Szczodry (Śmiały)

Dodał: ~gość
Data dodania: 12 stycznia 2001
Średnia ocen: 3,9
Oceń: (dno)  0     1     2     3     4     5     6  (super)

» Skomentuj prace
» Zgłoś naruszenie regulaminu / plagiat


Bolesław II Szczodry (Śmiały).



- urodził_się_ok.:

1042, zmarł: 1081 lub 1082

- na_tronie_w_latach:

1058-1079

- ósmy_władca_dynastii_Piastów


- poprzednik:

Kazimierz Odnowiciel

- następca:

Władysław I Herman

- syn:

Kazimierza Odnowiciela i Dobronegi Marii

- żona_:

nieznana

- dzieci_:

Mieszko

- przydomek :

Szczodry -uzyskał go już w następnym pokoleniu

Śmiały -to określenie także występuje już u Galla. Bolesław był odważny zarówno
w walce jak i w dyplomacji.

Bolesław objął władzę w młodym wieku, mając około 18 lat. Kontynuował dzieło
restytucji obszaru państwowego i jego organizacji wewnętrznej oraz systemu
sojuszów. W 1058 roku Polska pozostawała w przyjaznych stosunkach z Rusią i
Węgrami. Nieuregulowane stosunki miała z Czechami i Cesarstwem. Luźny charakter
miała zwierzchność polska nad Pomorzem, które zobowiązane było do daniny i
pomocy wojskowej na rzecz Polski. Bolesław przestał płacić daniny ze Śląska.
Małżeństwo jego siostry z księciem czeskim Wratysławem nie zapobiegło
konfliktowi. Na Węgrzech książę polski wspierał kolejnych antyniemieckich
pretendentów do tronu. Kontynuował przyjazne stosunki z Rusią. Wziął sobie za
żonę księżniczkę ruską. Mieszał się w sprawy następstwa tronu ruskiego,
popierał m.in. pretendenta do tronu kijowskiego, Izjasława. Wycofał to
poparcie, uznając jego następcę. W zamian za to otrzymał posiłki zbrojne w
czasie konfliktu polsko-niemieckiego. W 1077 roku ponownie poparł Izjasława. Ta
interwencja polska na Rusi przyczyniła się do katastrofy Bolesława. Głównym
zagadnieniem polskiej polityki zagranicznej w monarchii wczesnopiastowskiej
były stosunki z Cesarstwem. Od nich w znacznym stopniu zależała pozycja Polski
na arenie międzynarodowej. Początkowo Bolesław, wzorem ojca, paktował z
Cesarstwem. Na zjeździe w Miśni w 1071roku król niemiecki Henryk IV rozsądził
spór między książętami polskim i czeskim. Rok później Bolesław zmienił metody
działania. Podobnie jak jego poprzednicy, korzystając z kłopotów władcy
niemieckiego, próbował zrealizowac własne cele i uniezależnić się spod jego
wpływu. W tym czasie trwał wielki konflikt między cesarstwem a papiestwem o
władzę nad chrześcijańską Europą. Uwikłany weń Henryk IV nie mógł koncentrować
swej uwagi na rozstrzyganiu spraw polskich. W 1072 roku Bolesław poprowadził
wyprawę wojenną na Czechy Wratysława. Henrykowi nie udało się zorganizować
karnej wyprawy przeciw Polsce. Sprzeciwiając się cesarzowi i prowokując
konflikt z nim, Bolesław w sposób naturalny szukał sprzymierzeńca w osobie
wielkiego oponenta Henryka IV- papieża Grzegorza VII. Polska miała być ważnym
ogniwem w systemie koalicji antycesarskiej pod protektoratem Rzymu. Wiążąc się
ze stolicą apostolską Bolesław nie stał się jednak bezwolnym narzędziem
papieża. Konsekwentnie dbał o interesy polskie. Przykładem tego może być
samodzielna, stojąca w sprzeczności z interesami papiestwa, polityka wobec
Świętosława ruskiego. Bolesław przez dwa lata nawet nie odpowiedział na list
papieski w tej sprawie. Przychylność papieża potrzebna była księciu polskiemu
nie tylko w sporach z Cesarstwem, ale również przy odbudowie zniszczonej
organizacji kościelnej. W 1075 roku legaci papiescy odbudowali, częściowo tylko
odnowioną przez Kazimierza, metropolię polską. Jej ośrodkiem miało być
arcybiskupstwo w Gnieźnie. Podlegały mu diecezje: krakowska, wrocławska,
poznańska i płocka. Zadbano o ich podstawy prawne oraz uposażenie. Już
wcześniej Szczodry odbudował katedrę w Gnieźnie, ufundował lub odnowił fundację
opactw benedyktyńskich w Mogilnie, Tyńcu, Lubinie, a także we Wrocławiu i,
prawdopodobnie, w Płocku. Szczególnie hojnie uposażył klasztor mogileński na
Kujawach. Kolejnym sukcesem w odbudowie pozycji Polski była koronacja Bolesława
Szczodrego na króla polskiego. Odbyła się w 1076 roku w Gnieźnie, w obecności
polskich i obcych biskupów, a dokonał jej arcybiskup gnieźnieński. Mimo
niezadowolenia, jakie wywołał ten akt w Cesarstwie, nie doszło do interwencji.
Król Bolesław stanął u szczytu swej potęgi, jego panowanie jawi się jako
triumfalny pochód wodza i polityka. Państwo zjednoczone i niezależne wydawało
się być trzymane silną ręką. Młodszy brat, Władysław Herman rządzący na
Mazowszu, podlegał sprawnej kontroli królewskiej. Sojusznikiem króla, obok
potężnego papieża, był osadzony na tronie węgierskim, Władysław. Cesarz i
Wratysław czeski nie zagrażali pozycji Bolesława. Podjęta w tej sytuacji w 1077
roku kolejna wyprawa na Ruś zapowiadała się na jeszcze jedno, podnoszące
prestiż króla, zwycięstwo. Wydaje się jednak, że ta wyprawa Bolesława zbyt
długo odciągała króla od spraw wewnętrznych. Co najmniej roczna nieobecność w
kraju, w sytuacji, gdy król sprawował rządy osobiste, musiała wpłynąć na
osłabienie jego pozycji. Opozycja możnych, zawsze skłonnych do osłabienia
władzy monarszej, podniosła głowy. Według Kadłubka, podczas nieobecności króla
wybuchło powstanie ludowe. Na wieść o tym panowie mieli opuścić Bolesława i
samowolnie wrócić z Rusi do kraju, aby tłumić rozruchy. Bolesław uznał to za
obrazę majestatu i dezercją i zastosował surowe kary wobec winnych. Innych
ukarał za udział i sprzyjanie powstaniu. Z pewnością doszło do jakiegoś
wystąpienia możnych przeciw władcy. Po powrocie z wyprawy kijowskiej nastąpiło
zaostrzenie konfliktu między królem a możnymi i represje wobec opozycji. Według
Kadłubka biskup krakowski Stanisław miał wystąpić w obronie prześladowanych. Z
tekstu Galla natomiast wynika, że biskup był jednym z buntowników przeciw
królowi. Rekonstrukcja przebiegu konfliktu między królem Bolesławem a biskupem
krakowskim rzutowała przez następne stulecia na ocenę postaci tego monarchy. Z
opisu Galla wynika, że król równie surowo, jak innych buntowników, ukarał
biskupa, skazując go na śmierć przez rozczłonkowanie. W efekcie kara ta
spowodowała wzrost poczucia zagrożenia u możnych i zadecydowała o powodzeniu
buntu i wygnaniu króla. Bolesław, po ucieczce na Węgry, zmarł nagle. Istnieje
przypuszczenie, że śmierć króla była wynikiem zamachu na jego życie.











Box reklamowy - zainteresowany?
Dodaj ściąge »

Komentarze

ewa 02 kwietnia 2008, z IP: 83.12.6.106     Zgłoś komentarz do skasowania
eee tam to nie to co szukalam
Użytkownik publikuje komentarze i opinie wyłącznie na własną odpowiedzialność. Właściciel Serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez użytkowników na łamach Serwisu.
Czas generowania strony: 0.0059 sekund.