Cechy noweli na przykładzie “Sokoła”. Funkcja motywu sokoła. Dalszy rozwój gatunku. Sonet. Twórcy sonetu, koncepcja miłości.

Dodał: ~gość
Data dodania: 08 lipca 2001
Średnia ocen: 3,0
Oceń: (dno)  0     1     2     3     4     5     6  (super)

» Skomentuj prace
» Zgłoś naruszenie regulaminu / plagiat


NOWELA - gatunek literacki prozatorski, o ściśle skondensowanej akcji, należący
do epiki. Nowele są krótkie, pozbawione komentarzy, refleksji autorskich,
wielkiej ilości bohaterów czy panoramicznego ujęcia świata. Na plan pierwszy
wysuwa się akcja, punkt kulminacyjny oraz pointa, często także ośrodek
kompozycyjny.



Teoria SOKOŁA- najbardziej rygorystyczna zasada określająca budowę noweli
klasycznej, utworzona od tytułu słynnego utworu G.Boccaccia pt. "Sokół". Jest
to nowela skomponowana w ten sposób, że centralny motyw - ośrodek kompozycyjny
- pojawia się w każdej fazie noweli i odgrywa dominującą rolę w rozwiązywaniu
problemu. Motyw ten bywa wyniesiony do tytułu noweli. U. G.Boccaccia tak
właśnie jest: Sokół towarzyszy głównemu bohaterowi na każdym etapie wydarzeń,
stanowi dlań wielką wartość, lecz Federigo poświęca go by ugościć ukochaną
kobietę, nie posiada bowiem nic innego. Czyn ten sprawia, że dama przekonuje
się do miłości Federiga i zostaje jego żoną. Podobnie ujęty jest motyw
centralny w nowelach Prusa i Sienkiewicza.



SONET - utwór poetycki, składający się z czternastu wersów, podzielonych na
dwie strofy czterowierszowe oraz dwie trójwierszowe(tercyny), o ścisłym
rozkładzie rymów, przy czym pierwszych osiem wersów zawiera na ogół część
opisową lub narracyjną, natomiast sześć końcowych stanowi część refleksyjno-
uogólniającą. Sonet zrodził się w XIII w. we Włoszech, rozwinięty został przez
A. Dantego i F. Petrarkę. Ustalił się wtedy typ tzw. sonetu włoskiego o
rozkładzie rymów abba abba oraz cdc dcd (cde cde) Sonet rozpowszechnił się w XV
i XVI w. w literaturze europejskiej, m.in. sonety W. Szekspira. Tak zwany sonet
francuski miał zmodyfikowany układ rymów (w końcowych 6 wersach ccddee lub
cddcee).

W Polsce sonet wprowadzili J. Kochanowski i M. Sęp Szarzyński. W nowszych
czasach ustaliła się właściwa postać sonetu. Uprawiany w różnych okresach
literackich uważany za formę szczególnie trudną, pojmowany był jako popis i
sprawdzian kunsztu poetyckiego (w okresie romantyzmu - A. Mickiewicz i J.
Słowacki; pozytywizmu - A. Asnyk, Młodej Polski - j. Kasprowicz, K. Tetmajer,
L. Staff, współcześnie J. Iwaszkiewicz, A. Słonimski, S. Grochowiak, S. Swen-
Czachorowski).



Ujęcie miłości w sonetach:

Uczucie oraz kobieta były w sonetach wyidealizowane, postawione na piedestale
jako przedmiot hołdów, która potrafi podporządkować sobie wasala. W sonetach
ważne jest samo przeżycie miłosne doświadczane przez zakochanego oraz sam fakt
stworzenia portretu ukochanej i poetyckiego przekazywania wywołanych przez nią
uczuć. Poeta jest jakby własnym psychoanalitykiem, analizuje swoje osobiste
emocje miłosne i przkazuje je w postaci kunsztownej (sonet).

Box reklamowy - zainteresowany?
Dodaj ściąge »

Komentarze

K4DRA 16 lutego 2009, z IP: 90.141.109.36     Zgłoś komentarz do skasowania
zal mi cie jak bys mial troche oleju w golwie to bys cos wykombinowal ps pomogliscie mi bardzo
kara 18 października 2008, z IP: 212.160.162.73     Zgłoś komentarz do skasowania
da się wszystko zrozumieć!!!
Użytkownik publikuje komentarze i opinie wyłącznie na własną odpowiedzialność. Właściciel Serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez użytkowników na łamach Serwisu.
Czas generowania strony: 0.0065 sekund.